خفته در اعماق خویشتن

در اعماق خویشتن خفته اما هوشیارم.
به سختی پلک می‌زنم. چشمی باز و چشمی بسته؛

باز تا مبادا گذر لحظه‌ها از کفم بروند.
مبادا رد شود و نتوانم حتی از گوشه چشمم بنگرمش. چشمی بسته تا در خیال خویش غوطه‌ور
رو به آسمان پروازی دوباره کنم.

《شاید آمد و باز بیدار شدم》


پ.ن: سپاس فراوان از خانم کیومرثی برای ویرایش متن.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.